Polska Walcząca – symbol w kształcie kotwicy, którego część w kształcie litery P symbolizuje Polskę a ramiona litery W, walkę lub „kotwicę” – symbol nadziei na odzyskanie niepodległości Polski w czasie II wojny światowej.

„Kotwica”, jako znak Polski Walczącej pojawił się w Warszawie 20 marca 1942 r. W poprzedzających ten dzień dwóch miesiącach, Biuro Informacji i Propagandy KG AK ogłosiło konspiracyjny konkurs, którego inicjatorem był Czesław Michalski.

Z 27 zgłoszonych prac wybrano dwa projekty – „Kotwicę” oraz „Skrzyżowane miecze grunwaldzkie”. Przy wyborze brano pod uwagę m. in. łatwość wykonania oraz wymowę patriotyczną.

Zwycięskim projektem okazała się „Kotwica”, którego autorką (lub bardziej współautorką) była najprawdopodobniej instruktorka harcerska Anna Smoleńska ps. „Hania”, studentka historii sztuki na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Więcej informacji można znaleźć na Wikipedia.

Jest to prawdopodobnie najbardziej znany i rozpoznawany symbol w czasie okupacji oraz w historii powojennej. Również w naszej najnowszej historii pojawia bardzo często, nie zawsze w najlepszym kontekście. Przeglądając internet spotykamy niezliczone wariacje tego symbolu, które nierzadko nie mają z oryginałem nic wspólnego. Od 2014 roku jest to znak prawnie chroniony i powinien być wykorzystywany z sposób godny.

Do napisania tego artykułu skłoniły mnie dwie rzeczy – brak możliwości pobrania z sieci wersji wektorowej symbolu (logo) Polski Walczącej oraz mnogość wersji, które są po prostu niepoprawne. W dalszej części przedstawiam krok po kroku proces rysowania znaku „Kotwicy” a także wersje do pobrania. Piękno tego znaku wynika z jego prostoty – każdy z was może narysować „Kotwicę” mając do dyspozycji tylko kartkę, linijkę, ołówek i cyrkiel. Zachęcam do prób – na pewno się uda.

Baza rysunkowa

Podstawą będzie zwymiarowany rysunek znaku Polska Walcząca znaleziony w sieci. Nie mam pojęcia kiedy i przez kogo został stworzony ale podane wymiary wydają się poprawne choć zdarzył się tam też jeden poważny błąd (powielany w każdym miejscu), o którym napiszę w dalszej części. Rysunek prezentuję poniżej:

Dla wyjaśnienia – wartość „t” jest podstawową jednostką całego projektu. Każdy może przyjąć własny wymiar „t” i się go trzymać. Po lewej stronie jest prezentowana wysokość znaku „h”, która wynosi 8 razy „t”. Są też stosowane mniejsze wartości ale zawsze odnośnie „t”. Myślę, że jest to zrozumiałe dla wszystkich. Ja przyjąłem „t” o wymiarze 2cm i tak wysokość „h” wynosi wtedy 16cm, 1/2″t” to 1cm a 3/4 „t” to 1,5cm. Proste.

Krok 1 – siatka i proporcje znaku

Zaczynamy od narysowania siatki z kwadratów, gdzie każdy z nich ma wysokości i szerokość „t” czyli np. 2cm. Na poniższym rysunku jest to szary kwadrat w górnym, lewym rogu. Cała siatka składa się z ośmiu kwadratów w pionie i ośmiu w poziomie – razem 64.

Rysujemy prostokąt o szerokości „t” i wysokości 8 x „t”. Musimy go wyśrodkować jak na poniższym obrazku. Pionowa oś symetrii siatki jest jednocześnie osią symetrii tego prostokąta. Litera P i W w znaku ma grubość „t”.

Dodatkowo wyznaczamy poziomą linię przechodzącą przez środek czwartego rzędu od góry oraz pionowe linie pomocnicze (zaznaczone na czerwono) w odległości 3/4 „t” od narysowanego prostokąta oraz poziomą linię w odległości 1 i 3/4 „t” od dołu siatki.

Krok 2 – linie pomocnicze

Poniżej widać wszystkie linie pomocnicze naniesione na bazową siatkę. Możemy zacząć rysować pozostałe elementy znaku.

Krok 3 – środek litery P i wnętrze litery W

Najpierw mniejsze koło, które jest częścią litery P – powinno mieć promień 1/2 „t” i być styczne do środkowego prostokąta. Środek okręgu zaznaczyłem czerwoną kropką. Dla tych co rysują na papierze jest to miejsce gdzie wbijamy cyrkiel. W moim przypadku średnica okręgu wynosi 1cm (przypominam, że moje „t” to 2cm).

Teraz dwa większe okręgi – każdy o średnicy 3/4 „t” (1,5cm), styczne do prostokąta. Ich środki „wypadają” na przecięciu lini pomocniczych, które narysowałem wcześniej)

Krok 4 – czas na okręgi zewnętrzne

Teraz już bardzo prosta rzecz. Rysujemy trzy centryczne okręgi powiększone o wartość „t”. One również są styczne do środkowego prostokąta.

Krok 5 – litera P

Odkładamy na moment cyrkiel i rysujemy dwa poziome prostokąty (oczywiście o wysokości „t”). które będą częścią litery P. Należy zwrócić uwagę, na dolny prostokąt narysowany czerwoną linią. Jego lewa strona powinna „wystawać” o wartość 1/2 „t”.

Krok 6 – końce litery W

Przed nami najtrudniejsza część do wyjaśnienia. To końce litery W ścięte pod kątem. Należy zapoznać się z rysunkiem gdzie podane są wymiary i wykonać dwie linie pod kątem, tak aby przecinały odpowiednie punkty siatki. Początek lini ma miejsce w połowie rzędu trzeciego i czwartego siatki oraz styczne do środkowego prostokąta. Przecięcie wewnętrznego łuku litery W w połowie siatki (zaznaczone czerwoną kropką).

Krok 7 – jak wyznaczyć łuki litery W

Tak jak na poniższym obrazku. Lewa strona litery W (zaznaczona na niebiesko). Linie są styczne do okręgów. Cyrkiel wbijmy w niebieskim puncie na przecięciu siatki w odległości 1 i 3/4 „t” od dołu. Tak samo strona prawa (kolor czerwony).

Krok 8 – wszystkie linie są już na miejscu

Teraz wystarczy tylko połączyć linie, które składają się na znak Polski Walczącej i wymazać pomocnicze.

Krok 9 – usuwania linii pomocniczych

Litera W w znaku jest symetryczna, stąd lewą i prawą stronę wykonujemy identycznie.

Krok 10 – gotowe

Tak prezentuje się gotowe logo w wersji konturowej. Pozbywamy się siatki pomocniczej, kolorujemy środek i gotowe. Pewnie jesteście ciekawi gdzie jest ten poważny błąd na rysunku, który krąży po sieci? Zobaczcie promień wewnętrznego okręgu litery W. Na rysunku jest podany jako 4/3 „h”. Poprawna wersja to 3/4 „h”.

Krok 11 – kolory i koniec pracy

Najprzyjemniejsza część projektowania logo. Całość jest już gotowa i można poeksperymentować z kolorami. „Kotwica” Polski Walczącej bardzo dobrze wygląda na jasnym tle jak i w wersji negatywowej.

Zapraszam do komentowania (jeżeli sam pełniłem jakieś błędy to proszę o komentarz). Czy wersja PDF do pobrania jest wystarczająca? Czy może dodać inne formaty wektorowe.

Zobacz też logo JB mojego autorstwa opisane w blogu

Artykuł Polska Walcząca – jak narysować poprawnie znak kotwicy pochodzi z serwisu Fotografia wnętrz Wrocław | Jacek Bernatek - profesjonalny fotograf wnętrz.

Archiwizacja – po co to robić?

Nie chciałbym tutaj katować wszystkich czytających niezliczonymi skrótami technologicznymi. Postaram się przekazać moje spostrzeżenia krótko i treściwie.

Zapewne większość z was słyszała już powiedzenie „Użytkownicy komputerów dzielą się na takich, którzy archiwizują swoje dane i takich, którzy będą to robić”. Jest to prawda i najlepszą rzeczą jaką możecie zrobić już teraz jest stosowanie się do pierwszej części tego powiedzenia.

Od początku mojej pracy starałem się zachowywać wszystkie moje prace i zdjęcia w uporządkowanej formie i w kilku miejscach. Pozwala to uniknąć sytuacji kiedy tracisz ważne dane na skutek awarii komputera lub dysku. Ilość pikseli w aparatach rosła coraz szybciej i coraz więcej dysków zalegało w szufladach zupełnie bez kontroli. Coraz więcej czasu pochłaniało znalezienie danego zdjęcia, które akurat chciałem wykorzystać. W końcu przyszedł ten moment, w którym musiałem nad tym wszystkim zapanować.

RAID – rozwiązanie problemów

Postawiłem na rozwiązanie pod tytułem RAID. W skrócie jest to takie połączenie dysków, które pozwala archiwizować dane na dwóch lub więcej dyskach i w przypadku awarii jednego z nich, mamy zawsze kopię danych w innym miejscu. Kupiłem więc serwer NAS firmy Synology.

Na początek wystarczy dwukieszeniowy serwer w podstawowej wersji. Stawiasz go na półce, podłączasz kablem sieciowym do komputera i wkładasz dwa dyski, na których będzie zapisane całe środowisko pracy Synology oraz twoje dane. Może się wydawać, że koszt serwera jest bardzo duży w porównaniu do dwóch takich samych dysków postawionych osobno, ale serwer to coś więcej niż tylko obudowa na dyski. Można powiedzieć, że jest to osobny komputer z własnym procesorem, pamięcią i oprogramowaniem. Mojego używam nie tylko do przechowywania zdjęć. Swoje miejsce znalazła tam również cała muzyka, filmy, dokumenty i co tylko chcecie w wersji cyfrowej. Dla zaawansowanych użytkowników firma przygotowała kilkadziesiąt programów od backup’u przez dostęp do swoich danych z dowolnego miejsca na świecie aż do „postawienia” własnej strony lub sklepu internetowego. Możesz mieć osobistą chmurę i nie korzystać z firmowych chmur. Do swoich danych masz dostęp tylko ty. Do archiwizacji swoich danych na początek dwukieszeniowy w zupełności wystarczy.

Jaki serwer potrzebuję?

Cała zawartość jest monitorowana i w przypadku awarii od razu dostajecie komunikat o błędach. Firma Synology na swojej stronie prezentuje kalkulator, gdzie można zobaczyć ile miejsca na dane otrzymacie po włożeniu swoich dysków. Na początek proponuję dwa dyski, każdy po 2TB.

Jak widać masz w tej chwili 2TB na swoje dane a pozostałe 2TB jest używane do ochrony. Mówiąc prościej na dwóch dyskach jest zapisywane to samo i w przypadku awarii jednego z nich nie tracisz danych. Serwer alarmuje cię na bierząco o błędach i wystarczy wymienić jeden z dysków aby wszystko wróciło do normy. Dane zostaną automatycznie przerzucone na nowy dysk i problem z głowy.

Nie powinno się się stosować w parze dysków o innych pojemnościach. Jeżeli wsadzisz dyski np. 2TB i 1TB będziesz miał do dyspozycji tylko 1TB na dane, 1TB do ochrony a jeden terabajt nie będzie używany wcale.

Jeszcze więcej miejsca

Każdy wie, że z czasem danych przybywa i potrzebujemy coraz więcej miejsca. Myślę, że idealnym rozwiązaniem dla fotografa jest serwer czterokieszeniowy. Po zakupie możemy wykorzystać dwie kieszenie i z czasem dodawać więcej.

W swojej pracy używam właśnie takiego. Po sprzedaniu dwukieszeniowego dokupiłem dwa dyski 4TB i pojemność wygląda tak:

Zostały wykorzystane całe 8TB dołożonych dysków. Dwa stare dyski 2x2TB są wykorzystane na ochronę. Już wkrótce będę zmuszony do kolejnej zmiany i sytuacja będzie wyglądać w ten sposób:

To już znacząca zmiana. Ilość miejsca na dane zwiększy się dwukrotnie. Oczywiście można zwiększać ilość miejsca wg swoich potrzeb i zasobności portfela. Zamiast dysków talerzowych stosować dyski SSD ale to już historia na przyszłość.

Czy warto archiwizować fotografie i inne dane?

Zdecydowanie tak. Archiwizuję wszystkie zdjęcia, które zrobiłem. W tej chwili jest to około 160.000 zdjęć moich klientów. Niejednokrotnie miałem już sytuacje, w której klient zwracał się do mnie z pytaniem czy mam jeszcze jego zdjęcia ponieważ kopie, które mu wysłałem gdzieś zapodział lub jego komputer padł i stracił całe dane z dysku. Myślę, że taki serwer to nie tylko narządzie dla profesjonalistów. Powinien stanąć w każdym domu, gdzie dane użytkowników są ważne i nie powinny być utracone.

Zapraszam do współpracy. Będziesz mieć zawsze pewność, że twoje fotografie są bezpiecznie zachowane.

Zobacz: Fotografia wnętrz

Artykuł Archiwizacja zdjęć dla fotografa pochodzi z serwisu Fotografia wnętrz Wrocław | Jacek Bernatek - profesjonalny fotograf wnętrz.

360 stopni – właśnie tyle potrzeba aby wykonać profesjonalną fotografię sferyczną wnętrza, domu czy mieszkania. 360 stopni – o właśnie taki kąt musisz się odwrócić aby zobaczyć wszystko co znajduje się dookoła twojej głowy. O taki sam kąt musisz przesunąć myszką by podejrzeć wykonane przeze mnie zdjęcie sferyczne wnętrza, tak w poziomie jak i w pionie.

Właśnie taki pomysł przyszedł mi do głowy kiedy planowałem wykonać logotyp na potrzeby rozszerzenia mojej działalności o wirtualne spacery i fotografie sferyczne wnętrz.

W dwunastu krokach przedstawiam wam etapy pracy nad tym logotypem. Jeżeli macie jakieś pytania lub sugestie zapraszam na końcu do komentowania.

Krok 1 – forma i kształt logotypu

Od zarania dziejów i od tysięcy lat ludzkiej cywilizacji, twórcy i artyści wiedzą, że najlepsze projekty zaczyna się od narysowania koła. Tak powstała główna siedziba Apple, hula hop i … samo koło. Ok dość żartów. Zaczynamy projektowanie. Swoje prace wykonuję w technice wektorowej przy pomocy programu Adobe Ilustrator. Zaczynam od koła. Potem narysowałem drugie koło większe od pierwszego i oba obiekty połączyłem. Dzięki temu uzyskałam taki kształt jak poniżej po wypełnieniu szarym kolorem.

Krok 2 – pomysł na logo

Koncepcja logotypu jest taka, że ma on przedstawiać w swojej formie trzy cyfry a mianowicie 3, 6 i 0. Idealnie by było gdyby współgrały ze sobą, tworzyły jednolitą formę, były czytelne a jednocześnie ukryte. Coś jak niewidoczna przy pierwszym spojrzeniu biała strzałka w logo FedEx. Wewnątrz pierwszego koła narysowałem jeszcze dwa mniejsze. Zobaczcie, że odległości między kołami są takie same jak ich grubość. To jest kluczowa wartość i będzie taka sama w całym projekcie.

Krok 3 – linie pomocnicze

Teraz muszę narysować linie pomocnicze styczne do okręgów. Widać dokładnie, że okręgi wpisują się idealnie w kwadraty o tych samych bokach. Dlaczego trzy okręgi a nie więcej lub mniej? Każdy okrąg będzie jedną z cyfr. Największy to trójka, średni to szóstka a najmniejszy to zero.

Krok 4 – linie pomocnicze pod kątem

Jeżeli największy okrąg ma być trójką to potrzebowałem jeszcze linii pomocniczych pod kątem (tutaj pod kątem 45 stopni). Te linie również będą stycznymi do okręgów. Ciemniejszym kolorem zaznaczyłem już widoczną cyfrę zero. Przy niej jest najmniej pracy.

Krok 5 – potrzebujemy szóstki

Cyfra sześć to środkowy okrąg. W tej chwili przydały się linie pomocnicze pod kątem. Odległość między liniami pomocniczymi jest taka sama jak między okręgami i taka sama jak ich grubość. Wystarczy dorysować jedną linię i szóstka gotowa.

Krok 6 – gdzie jest trójka?

Tutaj zaczynają się schody. Cyfrę trzy należy tak zaprojektować aby była położona na największym okręgu i idealnie wpasowała się w już istniejące cyfry. Taki układ poprzedziły wielogodzinne rysunki ołówkiem w szkicowniku. Nie myślcie, że to było takie proste jak na rysunku poniżej. Cały czas musiałem operować opisaną wcześnie stałą odległością między obiektami. Widać tutaj wyraźnie, że nawet koniec (górna część) szóstki jest oddalona od trójki o taką samą wartość.

Krok 7 – już prawie gotowe

Teraz można wypełnić wszystkie cyfry tym samym kolorem. Sprawdzam czytelność i odległości między obiektami.

Krok 8 – dopieszczanie szczegółów

Idealnie ale jeszcze nie do końca. Chodzi tutaj o końcówkę trójki. Zakończona prosto nie wygląda najlepiej. Potrzebna jest jeszcze jedna linia pomocnicza. Tak jak poprzednio styczna do najmniejszego okręgu i symetryczna do całości (pionowo). Drobny szczegół lecz wydaje mi się, że poprawił ogólny widok.

Krok 9 – usuwania linii pomocniczych

Teraz widać logo w całej okazałości. Na razie jest mono bez kolorów.

Krok 10 – odwracanie kolorów

Dobre logo powinno dobrze wyglądać na jasnym tle jak i na ciemnym, po odwróceniu kolorów. Nie zawsze się to udaje. Czy udało się w tym przypadku oceńcie sami.

Krok 11 – kolory i koniec pracy

Najprzyjemniejsza część projektowania logo. Całość jest już gotowa i można poeksperymentować z kolorami. Już nie mogę się doczekać kiedy będę mógł to logo wydrukować na wizytówkach lub wykorzystać w promocji moich wirtualnych spacerów.

Inne moje logotypy w serwisie Dribbble

Zobacz też logo JB mojego autorstwa opisane w blogu

Artykuł Jak powstało logo 360 stopni pochodzi z serwisu Fotografia wnętrz Wrocław | Jacek Bernatek - profesjonalny fotograf wnętrz.

Pole gry – górna część z przeszkodami

Ta część znajduję się u góry i składa się z otworu, przez który kulka wpada na pole gry, dwóch ramp (z lewej i prawej strony) po których spada niżej. Jest również 30 gwoździ przez które kulka musi, odbijając się, spadać niżej i ruchomego klauna, który próbuje złapać ją do swojego koszyka. Jeżeli mu się nie uda, kulka spada jeszcze niżej i ucieka z pola gry przez ukryty otwór.

Całość wykonana jest ze sklejki i ma wycięte otwory – jeden górny gdzie pojawi się kulka i szeroki otwór konieczny do poruszania klaunem i ucieczki kulki z pola gry po złapaniu do koszyka. Jest jeszcze jeden otwór na dole, który służy do ucieczki kulki z pola gry w przypadku kiedy nie złapie jej klaun.

W górnej części pola gry (z tyłu) będę montował dwie śruby, na których będzie zamocowany cały mechanizm podnoszący kulkę do góry. W moim prototypie, który jest już gotowy a który został zrobiony na podstawie niemieckiej instrukcji śruba nie wygląda dobrze i muszę zrobić własną wersję.

Niewidoczna strona

Normalnie jest to zwykła śruba z nakrętkami. U góry musiałem wywiercić i gwintować otwór na dodatkową śrubę do której można zamocować płaskownik. To rozwiązanie nie przypadło mi do gustu z tego względu, że po pierwsze nie wygląda estetycznie, występują luzy i gwintownie otworu w środku śruby jest zbyt skomplikowane.

Zrobiłem więc własny wariant tego elementu i w nowej maszynie.

Chromowany dystans z dwoma śrubami imbusowymi i tulejką, która ma likwidować opór, luzy i pasować idealnie do płaskowanika ciętego laserowo. Więcej na ten temat w dziale mechanizm.

Widoczna strona

Po widocznej stronie górnej części pole gry wszystkie elementy będą wykonane z mosiądzu lub w nowszej wersji ze stali nierdzewnej:

• okrągła zaślepka wylotu kulki
• rampy po których spada kulka
• zaślepka podłużnego otwory dzięki której porusza się klaun
• cienkie płaskowniki z blachy miedzianej lub stali nierdzewnej do maskowanie połączenia górnej i dolnej części – ucieczka kulki z pola gry

Gwoździe stalowe jednak również w kolorze złotym lub mosięźnym.

Pole gry – dolna część z monetami

Dolna, grubsza sklejka jest przeznaczona do przechowywania żetonów i posiada koło zębate, dzięki któremu żetony są wypłacane jako nagroda ze złapania kulki.

Po widocznej stronie ma tylko kwadratowy otwór, przez który żetony wpadają na widoczną stronę, jest w kolorze czarnym i mocowane są do niej mosiężne lub stalowe elementy, które pozwalają na przesuwanie się monet lub żetonów oraz duża zębatka z elementem zwalniającym.

W dziale mechanizm opiszę w jaki sposó moneta lub żeton pojawia się w tym miejscu po wrzuceniu jej do maszyny (z prawej strony na górze obudowy).

Zapytacie co dzieje się z wrzuconą monetą w sytuacji kiedy zapełniony jest cały „bank” (25 monet jest już na miejscu i czeka na wygraną)? Następna moneta wpada przez ten otwór, odbija się od ostatniej monety w banku i spada do pojemnika w środku obudowy. Proste prawda? Taka duża skarbonka wisząca na ścianie.

Warianty ucieczki kulki

Są dwa warianty ucieczki kulki. Jeden, kiedy kulka nie zostanie złapana – wraca na miejsce startowe z tyłu maszyny i druga opcja kiedy klaun złapie kulkę. Wtedy zwalniany jest mechanizm, koło zębate się obraca i kilka żetonów „ląduje” na tacy, po czym kulka wraca na miejsce startowe i czeka na wrzucenie kolejnego żetonu.

Do rozwiązania będzie też problem, kiedy klaun nie zostanie jeszcze przesunięty maksymalnie na lewo a w tym czasie zostanie wrzucona moneta. Ale to już w dziale Mechanizm.

Artykuł Bajazzo budowa – pole gry pochodzi z serwisu Fotografia wnętrz Wrocław | Jacek Bernatek - profesjonalny fotograf wnętrz.

Jak przygotować mieszkanie do sesji fotograficznej? Często słyszę to pytanie w momencie kiedy mam zaczynać fotografować. Fakt, że dobrze zaprezentowane mieszkanie i inne nieruchomości sprzedają się lepiej nie podlega już dyskusji, a mnogość prezentowanych ofert w serwisach ogłoszeniowych np. otodom.pl wymusza niejako jakość treści, które z kolei powodują większą liczbę wyświetleń generowanych przez potencjalnych klientów.

Każdy z własnego doświadczenia wie, że lepsze zdjęcia są częściej klikane.

W tym artykule przedstawiam kilka praktycznych rad na temat – jak przygotować mieszkanie, które staramy się sprzedać lub wynająć, do sesji fotograficznej, w taki sposób, aby zainteresować jak największą ilość osób, które takiego mieszkania poszukują.

Przykładem będzie tutaj średniej wielkości mieszkanie we Wrocławiu, mieszczące się na jednym z osiedli, w bloku z czterema kondygnacjami.

W tym konkretnym mieszkaniu przeprowadzono kompletny remont, więc ściany, sufity i podłogi są w idealnym stanie, ale nic nie stoi na przeszkodzie aby w waszym lokalu przed sprzedażą również odświeżyć te elementy. Ma to duże znaczenie i dobrze się prezentuję na zdjęciach wnętrz.

Robimy porządki

Drugą kluczową sprawą jest gruntowne sprzątanie mieszkania. Należy zwrócić uwagę nie tylko na czystość podłóg ale również czystość luster i szyb (kabiny prysznicowe). Warto schować rzeczy leżące na górze mebli lub pod łóżkami. Bezwzględnie schować wszystkie produkty z nazwami firm, plastikowe i kolorowe butelki, fiolki, tubki, kubki itp. Zasada jest prosta – im mniej tym lepiej.

Meble

Warto zadbać o jakieś wyposażenie wnętrza. Nie musi to być pełen komplet mebli. Wystarczy fotel lub krzesło z miękką poduszką lub inny element, który spowoduje, że pusty pokój nabierze charakteru i będzie wyglądał na zamieszkany.

Oświetlenie

Lampy sufitowe i stojące powinny mieć po zapaleniu tę samą barwę i być kompletne. Jedną z najgorszych rzeczy widocznych na fotografii wnętrza jest ewidentny brak jednej żarówki lub różne kolory światła. Zadbajmy o to aby oświetlanie było idealne. W końcu nie jest to duży koszt i tylko trochę więcej pracy. Nie zapomnijcie o kloszach w lampach. To następny grzech sprzedających. W bogatym wnętrzu goła żarówka wisząca na poskręcanym kablu psuje cały efekt.

Dodatki

W pokojach mogą się również pojawić kwiaty i obrazy. W tym przypadku wnętrze wydaje się przytulne i ma miłą atmosferę.

Już prawie wszystko

Warto przygotować swoje mieszkanie do sesji fotograficznej. Im bardziej się postarasz tym efekt będzie lepszy. W prezentowanym mieszkaniu wszystkie opisane wcześniej warunki zostały spełnione. Właściciele, co nie zdarza się często, zadbali nawet o taki szczegół jak panele maskujące płyty grzewczej i piekarnika. Na zdjęciu poniżej widać efekt – kuchnia jest urządzona i kompletna.

Zobacz też – Jak fotografować wnętrza

Artykuł Jak najlepiej przygotować mieszkanie do sesji fotograficznej pochodzi z serwisu Fotografia wnętrz Wrocław | Jacek Bernatek - profesjonalny fotograf wnętrz.

Obudowa

Po fazie projektowania przystępujemy do budowy. Wykorzystam drewno klejone ponieważ lita deska może z czasem wypaczać się i pękać a w tym przypadku nie ma takiej możliwości. Zastosowałem deski dębowe o grubości 18mm, płytę z tyłu mdf o grubości 5mm i szybę w drzwiach o grubości 4mm.

Dla wyjaśnienia, obudowa to drewniana skrzynka składająca się z podstawy, dwóch ścianek i góry oraz tylnej ścianki, która spina całość i zakrywa mechanizm. Dolna i górna część może być fazowana lub frezowana frezem ozdobnym.

Stosuję połączenia kołkowe oraz wkręty do drewna tak do obudowy jak i do drzwi maszyny.

Należy również pamiętać o zamocowaniu tylnej ścianki we frezowanym rowku w obudowie. Można ją wykonać ze sklejki lub litego drewna. Ja stosuję płyty mdf. Jest łatwy w obróbce i nie wypacza się jak sklejka.

Drzwiczki

Drzwi do maszyny to cztery elementy połączone na kołki i wkręty. Należy pamiętać, że górna i dolna część nie są takiej samej wysokości. Aby zachować kąty proste możemy posłużyć się ściskami. Wokół wewnętrznego otworu frezujemy ozdobny rowek na wszystkich stronach.

W dolnej części muszą się jeszcze pojawić otwory na pokrętło sterujące i wyrzut monet z tacką mosiężną. Dlatego będą wykonane w późniejszym czasie. W drzwiach również muszą być frezowane rowki, w których na samym końcu będzie wstawiona szyba.

Niezbędne prace

W tych dwóch elementach musimy jeszcze:

• zamocować zawiasy – najlepiej pasujące do mosiężnych elementów wnętrza
• spasować całość – musi być lekki luz między drzwiami i obudową
• wywiercić otwory na wrzucanie monet i atrapę zwrotu monet
• przeszlifować brzegi i niedokładności łączeń
• w tylnej ścianie dodać otwory do zawieszenia maszyny na ścianie
• wyfrezować rowek na szybę
• dodać punkty mocowań dla pola gry – gwintowane wstawki di drewna
• wywiercić otwór na zamek i zamocować zaślepkę
• nałożyć bejcę i polakierować całość na wybrany kolor

Artykuł Bajazzo budowa – obudowa pochodzi z serwisu Fotografia wnętrz Wrocław | Jacek Bernatek - profesjonalny fotograf wnętrz.